ديشب در حسينيه­اي بنام آيت الله بهاءالديني بودم که بچه­هاي آنجا براي شهيد صياد شيرازي يادبودي گرفته بودند. در اين مراسم «امير آراسته» از همرزمان و دوستان صميمي شهيد صياد شيرازي سخنراني کرده و از اين شهيد عزيز خاطره مي­گفت.

در ميان سخنان ايشان چند نکته توجهم را جلب کرد.

اول دربار? مقام معنوي سپهبد شهيد صياد شيرازي خاطراتي را نقل کرد. شايد شما هم شنيده باشيد که اين شهيد والامقام و جمع ديگري از فرماندهان دفاع مقدس با مرحوم آيت الله العظمي بهاءالديني روابط معنوي زيادي داشته­بودند.

مرحوم بهاءالديني که يکي از عرفاي بنام عصر حاضر است چند سال پيش رحلت کردند و کتاب­هايي دربار? مقامات عرفاني و معنوي ايشان از جمله پيش­گويي­ها و تسلطشان به زمان و مکان منتشر شده است.

تيمسار آراسته مي­گفت که بيشتر اوقات که با شهيد صياد در زمان جنگ از تهران به جنوب و بالعکس سفر مي­کرديم در شهر مقدس قم غالباً خدمت اين بزرگوار مي­رسيديم و از نصايح ايشان بهره­مند مي­شديم.

مي­گفت چند بار اتفاقي افتاد که سه بار آن را به خوبي به ياد دارم. از جمله شبي که از جنوب به تهران مي­رفتيم در نيمه­هاي شب به قم رسيديم. صياد گفت عجيب دلم براي «آقا» (مرحوم بهاءالديني) تنگ شده است. من گفتم که الان نيمه­شب است و ما که قبلا هماهنگ نکرده بوديم و نمي­توانيم مزاحم ايشان بشويم. اما صياد گفت ما به در منزل ايشان مي­رويم شايد امکان زيارت ايشان بود اگر توفيق شد که فبهاالمراد و اگر نشد ما به ثواب زيارت عالم رسيده­ايم. ما رفتيم به در منزل ايشان ديديم چراغ روشن است. آهسته به سمت در رفتيم و دو به شک بوديم که در بزنيم يا نه که ديديم ناگهان در باز شد و آقازاده مرحوم بهاءالديني که الان هم حيّ و حاضر هستند، پشت در هستند. گفتند که ما منتظر شما بوديم! گفتم چطور؟ گفت آقا مرا که خواب بودم صدا کردند و گفتند پاشو سماور را روشن کن، رختخواب مرا هم جمع کن که مهمان داريم! گفتم اين وقت شب؟! گفت بله صياد دارد مي­آيد اينجا. و الان نيم ساعت است که ايشان منتظر شما هستند. وقتي ما به همراه صياد وارد شديم ديديم آقا دم در اتاق منتظر ما ايستاده­اند و اين طور فرمودند که چرا اينقدر دير مومن، نيم ساعت است که منتظرت هستم!

آقاي آراسته مي­گفت اين اتفاق مکرر واقع شد و اين نشان از مقامات معنوي صياد دارد. خاطرات ديگري هم از روابط صميمي و نزديک صياد با مرحوم بهاءالديني نقل کردند که از ذکر آن صرف نظر مي­کنم.

پيش خودم مي­گفتم چقدر خوب بود که انسان­ها همين طور که بزرگ مي­شوند همچنان خود را نيازمند راهنمايي علماي رباني مي­دانستند و تصور نمي­کردند که ديگر فارغ­التحصيل شده­اند!

شنيده­ام که الان هم بعضي از فرماندهان ارتش پاي درس بزرگاني در تهران به طور مرتب حاضر مي­شوند و خوشا به حالشان.

و اما نکته ديگري که در صحبت­هاي امير آراسته بود دربار? خلاقيت و شکوفايي ذهني فردي بود که براي جمع حاضر مثالي زدند. گفتند يکي از ساده­ترين روش­ها براي فعال کردن ذهن و ادار کردن ذهن به خلاقيت و شکوفايي اين روش است که به هر چيز که نظر مي­کنيد کمي دربار? آن تامل کرده و اين گونه از خود بپرسيد: اين چيست؟ چه کاربرد يا کاربردهايي دارد؟  آيا بجز اين کاربردها، آيا مي­تواند کاربرد ديگري هم داشته باشد؟ معمولا پاسخ سوال اول ساده است. سوال دوم نياز به کمي تأمل دارد ولي پاسخ سوال سوم کمي پيچيده است و البته عاملي براي رشد ذهني و شکوفايي و خلاقيت فردي مي­شود تا بتواند از هر چيز حتي زمان به نحو پيچيده­تر و بهتري استفاده کند.

اين نکته براي من خيلي جالب و آموزنده بود و گفتم آن را به مخاطبان عزيز اين وبلاگ نيز هديه کنم.

دربار? صياد فکر مي­کردم که چگونه توانست مکتب اسلام را در ابعاد نظامي در وجود خود متبلور کند. او يک نظامي به تمام معني متخصص و در عين حال يک مومن انقلابي و متدين به احکام بود. البته بعد پيچيده­تري هم اينجا وجود دارد و آن به خدمت درآوردن تخصص نظامي تحت تفکر مکتبي توسط اوست. کتاب­هايي که از او بجا مانده است مملو از خاطرات او از صحنه­هاي خدمت او در ارتش قبل از انقلاب و جنگ در دوران دفاع مقدس و ترکيب اين صحنه­ها با نگاه و رفتاري مکتبي است. گروهي تحت عنوان «معارف جنگ» راه­اندازي کرده بود و خود شخصا دانشجويان افسري ارتش را به مناطق جنگي مي­برد و درس­هاي مکتبي دفاع مقدس را علاوه بر آموزش­هاي کلاسيک نظامي به آنان مي­آموخت.

او آموزه­هاي نظامي بشري را با نگاه اسلام مي­نگريست و بصيرت ديني خود را بر شمشيرش سوار کرده بود و هم اين گونه بود که شمشيرش از هر شمشيري بُرنده­تر بود. او با آموزه­هاي اسلامي و ترکيب آن با آموزش­هاي نظامي توانست وقتي که سروان بود فرمانده نيروي زميني ارتش شود و با اقتدار اين نيرو را تا پايان جنگ رهبري و هدايت کند.

و البته بالاخره او مزد مجاهدت مکتبي خود را گرفت. در دوراني که همه سرشان به جامع? مدني و بازي­هاي سياسي دوران گفتمان اصلاحات بند بود، در يک سحرگاه گلوله­هاي منافقي که اين بار به لباس يک کارگر شهرداري درآمده بود، به جانش نشست و ثمر? ساليان دراز انتظار را دريافت کرد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.