+ تحقق وعده ي الهي در ماه مبارک رمضان

ماه مبارک رمضان امسال را بسيار مبارک ديدم، چرا که در اين ماه باري ديگر شمول مکتب قرآن در همه­ي عرصه­ها به طور عيني به اثبات رسيد.

سالياني بود که اخلاص و توکل و صداقت از ميدان سياست در جمهوري اسلامي رخت بربسته بود و شايد درست باشد اگر بگوييم در محاق افتاده بود. حتا به­ترين سياست­مداران و مسلمان­ترين مسئولين کشور نيز باور کرده بودند که سياست جاي ايدوئولوژي نيست بل­که جاي پدرسوخته­گي و يا لااقل جاي زد و بند و بده بِستان است.

درست است به­جز گروه­هايي اندک کسي اين مسايل را به زبان نمي­آورد، اما عصاي محافظه کاري را تقريبا همه­ي فعالان عرصه سياست به دست گرفته بودند.

اما مشهودات اقدام دکتر احمدي­نژاد نشان مي­دهد که سفر اخير او به نيويورک مشمول هم­اين بحث باشد. کسي او را مجبور به حضور در دانش­گاه کذايي نکرده بود. کم­تر کسي بود که نسبت به نتايج رفتن به اين جلسه مطمئن باشد، حقيقتا هيچ پيش­بيني واضحي از آن وجود نداشت و هر سياست­مداري ترجيح مي­دهد به يک پيروزي کوچک اما مطمئن تن دهد و هرگز اين خطرپذيري را يک «سياست­مدار به اصطلاح عاقل» با محاسبات معمول آن فضاها انجام نمي­دهد. حتا خود سياست­مداران امريکايي و اسراييلي هم پيش­بيني واضحي از اين حضور نداشتند بنابراين حضور احمدي­نژاد در دانش­گاه کلمبيا يک معرکه­ي واقعي بود، يک جنگ سياسي که هيچ چيزش قابل پيش­بيني نبود. اگر نتيجه شکست مي­شد شکست سختي بود و اگر پيروزي هم مي­شد -که شد- بسيار ارزش­مند؛ هم براي ما هم براي امريکايي­ها. وزير خارجه­ي اسراييل شخصا براي هدايت اغتشاش­گران به خيابان مجاور رفته و ره­بري تظاهرات را به دست گرفت. تعدادي صهيونيست هم به داخل سالن رفته بودند تا جلسه را با هو کشيدن به هم بريزند. اما حقيقتا شکست خوردند و البته از ناچاري اعتراف هم کردند. پس­لرزه­هاي اين معرکه هنوز هم در رسانه­ها باقي است.

اما پيروزي شيرين جمهوري اسلامي و شکست صهيونيست­ها را بايد مرهون روي­کرد مکتبي احمدي­نژاد در عرصه­ي سياسي و بين المللي دانست. هرگز به دنبال بت­تراشيدن از احمدي­نژاد نيستم اما بايد بگويم اخلاص عمل و توکل و فداکاري و خطرپذيري که جزء لاينفک تعاليم مکتب ما است در عمل او متبلور شد و نتيجه­ي خود را هم نشان داد.

اين بزرگ­ترين پيروزي براي جمهوري اسلامي بود، روي­کرد صد در صد مکتبي در عرصه­ي سياست خارجي. احمدي­نژاد با اعتقاد راسخي که به مباني جمهوري اسلامي از خود نشان داده و با توکل و فداکاري به ميان معرکه­ي دشمن رفت و با زبان خودمان و بدون مجيزگويي از دشمن و با کمال صداقت و صراحت چيزهايي را گفت که ديگران از بيان يک­دهم آن هم وحشت و پرهيز دارند. او آب­روي خود را در کفه­ي اخلاص نهاد و خدا نتيجه­ي مجاهده­ي او را داد.

بايد گفت اين فرمول مخصوص احمدي­نژاد نيست. آيات قرآن به هر مسلمان معتقدي اين اطمينان را داده است که اگر بر مبناي ايمان و تدبير و اخلاص عمل اقدامي کند خداوند درهاي هدايت را به روي او مي­گشايد و از جاهايي که او به حساب نمي­آورد او را نصيب مي­بخشد. مهم مجاهده و عمل به تکليف است. «من جاهدوا فينا لنهدينهم سبلنا و ان الله لمع المحسنين – کساني که در راه ما مجاهده کنند ما به راه­هاي خودمان هدايتشان مي­کنيم و به درستي که خداوند با نيکوکاران است.» عنکبوت 69

خواستم به اين وسيله خرسندي عميق خودم را از تحقق اين وعده­ي الهي ابراز کرده باشم و در اين ماه شريف آرزو کنم که انشاء الله تحقق وعده­ي اصلي الهي هرچه سريع­تر کام تلخ همه­ي انسان­هاي داغون را شيرين کند.